logo
Kalendarium
Prolog
1-3 września
4-9 września
10-16 września
Po 17 września
Epilog
Armie
Wojsko Polskie
Wehrmacht
Armia Czerwona
Biogramy
Polska
III Rzesza
ZSRR
Pozostałe
Inne
Galeria
Teksty żródłowe
Słowniczek
Prezentacja
Kontakt

Felicjan Sławoj Składkowski Felicjan Sławoj Składkowski

Generał brygady WP, polityk, premier RP w latach 1936-1939, z zawodu lekarz.

Urodził się 9 czerwca 1885 w Gąbinie (woj. mazowieckie), jako syn Wincentego i Anny z d. Wojcickiej, był ewangelikiem reformowanym po ojcu. We wrześniu 1904 roku był aresztowany za udział w manifestacji na placu Grzybowskim w Warszawie. Od 1905 roku należał do PPS, od 1906 r. do PPS-Frakcji Rewolucyjnej. Absolwent gimnazjum filologicznego w Kielcach.

W roku 1911 ukończył Wydział Medyczny Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Praktykował jako lekarz w Sosnowcu.

Od 1914 w Legionach Polskich, latem 1917 został internowany w Beniaminowie. W listopadzie 1918 roku uczestniczył w akcji rozbrajania Niemców w Zagłębiu Dąbrowskim.

W 1919-1920 w wojnie polsko-bolszewickiej służył jako szef grup sanitarnych dywizji, potem armii. Od 1924 roku generał brygady oraz szef służby zdrowia armii. Odbył kilkumiesięczny kurs w wyższej szkole wojennej École supérieure de Guerre w Paryżu.

Będąc oddanym zwolennikiem Józefa Piłsudskiego, po przewrocie majowym zajmował stanowiska w rządzie. Od 13 maja do października 1926 roku został Komisarzem Rządu (w randze wojewody) dla Warszawy (mianowany przez gen. Gustawa Orlicz-Dreszera głównodowodzącego zamachem majowym), z zadaniem utrzymania porządku. Przez ustępującego ministra spraw wewnętrznych Kazimierza Młodzianowskiego wskazany na następcę; kierował resortem przez 3 lata.

Ponownie został ministrem spraw wewnętrznych w drugim rządzie Józefa Piłsudskiego od czerwca 1930 roku. Jako zwierzchnik wojewodów i starostów przygotował dla J. Piłsudskiego materiały obciążające przywódców Centrolewu. Podpisał nakazy aresztowania opozycyjnych posłów osadzonych w twierdzy brzeskiej. Przygotował przeprowadzenie tzw. wyborów brzeskich. Poseł na Sejm RP od 1930.

Od 23 czerwca 1931 roku drugi wiceminister spraw wojskowych i szef Administracji Armii (odpowiedzialny za finanse).

Od 13 maja 1936 pełnił urząd Premiera RP; wysunięty na to stanowisko przez Śmigłego-Rydza jako kandydatura przejściowa, utrzymał się najdłużej w II RP na stanowisku premiera. Był jednocześnie ministrem spraw wewnętrznych. Stworzył specjalne oddziały odwodowe policji, wyspecjalizowane w rozbijaniu zgromadzeń bez użycia broni palnej.

Opuścił stolicę 7 września 1939, a 30 września złożył dymisję.

W czerwcu 1940 zbiegł z Rumunii do Turcji, od listopada 1940 roku do końca wojny przebywał w Palestynie. W latach 1943-1945 był szefem służb sanitarnych. Po wojnie, od 1947 przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł 31 sierpnia 1962 w Londynie.

Jako minister spraw wewnętrznych w rządzie Piłsudskiego wydawał rozporządzenia o poprawie higieny, m.in. o obowiązku budowania ubikacji na wsiach, nazwanych następnie od jego imienia "sławojkami". Ubikacje te miały poprawić stan higieniczny zacofanej wsi polskiej. Dbał też m.in. o poprawę bezpieczeństwa pożarowego na wsiach.

Napisał książki: "Strzępy meldunków" relacjonującą jego kontakty z J. Piłsudskim, "Nie ostatnie słowo oskarżonego","Moja służba w Brygadzie".

Źródło: wikipedia.pl

Anna Grazi
Sosnowiec 2007