logo
Kalendarium
Prolog
1-3 września
4-9 września
10-16 września
Po 17 września
Epilog
Armie
Wojsko Polskie
Wehrmacht
Armia Czerwona
Biogramy
Polska
III Rzesza
ZSRR
Pozostałe
Inne
Galeria
Teksty żródłowe
Słowniczek
Prezentacja
Kontakt

Juliusz Rómmel Juliusz Rómmel

ur. 3 czerwca 1881 w Grodnie
zm. 3 września 1967 w Warszawie

Generał dywizji WP, pułkownik rosyjskiej artylerii konnej.

Absolwent Korpusu Kadetów w Pskowie i Konstantynowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu. Od 1903 oficer zawodowy rosyjskiej artylerii. Pułkownik z 1916. Brał udział w I wojnie światowej na froncie austriackim jako dowódca 1 Brygady Artylerii. Od września 1917 w II Korpusie Polskim - styczeń - luty 1918 dowódca oddziału polskiego w Kijowie, luty - czerwiec 1918 dowódca dywizjonu artylerii konnej. Potem dowódca lekkiej Brygady w III Korpusie Polskim. Internowany przez Austriaków. W Wojsku Polskim od listopada 1918, gdzie do grudnia 1918 dowódca obozu i pułku artylerii w Rembertowie, a potem dowódca 8 pułku artylerii polowej. Marzec 1919 - czerwiec 1920 dowódca I Brygady Artylerii Legionów. Czerwiec - lipiec 1920 dowódca 1 Dywizji Piechoty Legionów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca 1 Dywizji Kawalerii lipiec 1920 - czerwiec 1921, w tym Korpusu Jazdy (wrzesień - listopad 1920). Od 1920 generał brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. Czerwiec 1921 - kwiecień 1924 inspektor jazdy 1 Armii w Wilnie, kwiecień 1924 - wrzesień 1926 dowódca 1 Dywizji Jazdy, wrzesień 1926 - czerwiec 1929 generał do prac przy Głównym Inspektoracie Sił Zbrojnych.Od 1 stycznia 1928 generał dywizji. Czerwiec 1929 - wrzesień 1939 inspektor Armii. 1 - 27 wrześniu 1939 dowódca Armii "Łódź". W niewyjaśnionych okolicznościach porzucił dowodzoną jednostkę i 8 września pojawił się w Warszawie, jakoby w celu nawiązania kontaktu z Naczelnym Wodzem.

Jako najstarszy rangą oficer w oblężonym mieście objął później dowództwo obrony Warszawy, mimo że faktycznie obowiązki te pełnił gen. Walerian Czuma. Prawdą jednak jest, że wtrącał się w podejmowane decyzje, głównie sprzeciwiając się projektom prowadzenia działań zaczepnych. M. in. wbrew uzgodnieniom z gen. Tadeuszem Kutrzebą nie zgodził się na uderzenie siłą jednej dywizji na pomoc wycofującej się Armii "Poznań". Po chlubnej obronie stolicy i wyczerpaniu środków walki kapitulował. Powołał, przed kapitulacja ruch oporu z gen. Michałem Tokarzewskim-Karaszewiczem na czele - Związek Walki Zbrojnej. Po ataku wojsk sowieckich na Polskę 17 IX Rómmel bezprawnie rozkazał radiodepeszą traktowania sił bolszewickich jako "oddziały sprzymierzone". Po upadku Warszawy wzięty do niewoli (m.in. jeniec obozu VII A Murnau), gdzie przebywał do końca wojny.

Po zakończeniu II wojny światowej Juliusz Rómmel przebywał przez pewien czas we Francji. Jako jeden z nielicznych generałów II RP porozumiał się z władzami komunistycznymi. Formalnie przyjęty do Ludowego Wojska polskiego i przeniesiony w stan spoczynku. Zamieszkał w Warszawie. Przez cały okres PRL zapisy cenzorskie zabraniały publikowania w prasie jakichkolwiek krytycznych ocen na temat jego zachowania podczas II wojny światowej.

Autor niezwykle subiektywnie napisanych wspomnień "Za honor i ojczyznę" (Warszawa 1958).

Jego młodszym bratem był znany jeździec ppłk Karol Rómmel, medalista olimpijski z 1928 r. Do 1918 ich nazwisko pisane było Rummel.

Źródło: wikipedia.pl

Anna Grazi
Sosnowiec 2007