logo
Kalendarium
Prolog
1-3 września
4-9 września
10-16 września
Po 17 września
Epilog
Armie
Wojsko Polskie
Wehrmacht
Armia Czerwona
Biogramy
Polska
III Rzesza
ZSRR
Pozostałe
Inne
Galeria
Teksty żródłowe
Słowniczek
Prezentacja
Kontakt

Juliusz Łukasiewicz

ur. 6 maja 1892 w Żytomierzu
zm. 6 kwietnia 1951 w Waszyngtonie

Polski dyplomata

Związany z obozem piłsudczyków. Od 1914 roku w Polskiej Organizacji Bojowej. Po utworzeniu Polskiej Komisji Likwidacyjnej do spraw Królestwa Polskiego był sekretarzem osobistym prezesa Komisji Aleksandra Lednickiego, a następnie pierwszym sekretarzem Przedstawicielstwa Rady Regencyjnej w Moskwie.

Po odzyskaniu niepodległości, w MSZ RP od 1 stycznia 1919. Jako znawca spraw rosyjskich pracował do roku 1921 w Wydziale Wschodnim MSZ , przez rok przebywał w Poselstwie RP w Paryżu, po czym wrócił do Wydziału Wschodniego na stanowisko jego naczelnika ( był nim w latach 1922 - 1926 ). W latach 1926 - 1929 poseł w Rydze, w latach 1931 - 1932 w Wiedniu, w okresie 1933 - 1934 poseł w Moskwie, następnie od roku 1934 do 1936 ambasador polski w Moskwie (po wzajemnym podniesieniu rangi placówek do szczebla ambasad przez Polskę i ZSRR). Od 20 lipca 1936 - do 7 listopada 1939 ambasador Rzeczypospolitej w Paryżu.

Po ataku Niemiec na Polskę we wrześniu 1939 r. bardzo energicznie domagał się od francuskich władz cywilnych i wojskowych wypełnienia zobowiązań sojuszniczych Francji wobec Polski określonych traktatowo i potwierdzonych ratyfikowaną na początku września 1939 konwencją wojskową.

Po utworzeniu na emigracji w Paryżu rządu Władysława Sikorskiego strona francuska wymusiła dymisję Łukasiewicza z funkcji ambasadora RP. Wyjechał do Wielkiej Brytanii, niedopuszczany do służby publicznej przez otoczenie gen. Sikorskiego. Kontynuował ostrą opozycję wobec rządu Sikorskiego. Po klęsce Francji (1940) był w lipcu 1940 r w Londynie autorem memoriału do prezydenta Władysława Raczkiewicza, w którym zarzucał generałowi Sikorskiemu zaprzepaszczenie jednostek Armii Polskiej we Francji. Memoriał Łukasiewicza był główną przyczyną przejściowego kryzysu rządowego w Rządzie RP na uchodźstwie, gdy Prezydent udzielił dymisji gen. Sikorskiemu z funkcji premiera (powierzając funkcję Augustowi Zaleskiemu), a pod naciskiem brytyjskim i grupy oficerów polskich powołał ponownie Sikorskiego na to stanowisko.

Po II wojnie światowej Łukasiewicz był wiceprezesem Instytutu Badań Międzynarodowych w Londynie (1947-1950), działaczem Zespołu Piłsudczyków i Ligi Niepodległości Polski. Od września 1950 roku przebywał w Stanach Zjednoczonych. Zmarł śmiercią samobójczą.

Anna Grazi
Sosnowiec 2007