logo
Kalendarium
Prolog
1-3 września
4-9 września
10-16 września
Po 17 września
Epilog
Armie
Wojsko Polskie
Wehrmacht
Armia Czerwona
Biogramy
Polska
III Rzesza
ZSRR
Pozostałe
Inne
Galeria
Teksty żródłowe
Słowniczek
Prezentacja
Kontakt

Emil Przedzymirski-Krukowicz Emil Przedzymirski-Krukowicz

ur. 25 stycznia 1886 w Niemirowie
zm. 29 maja 1957 w Toronto

Generał dywizji, polski dowódca wojskowy, działacz społeczny w Kanadzie.

Ukończył siedmioklasową wojskową szkołę realną w Kaschau (Koszyce) i Mährisch-Weisskirchen (Hranice na Moravě). Następnie studiował w Wojskowej Akademii Technicznej w Mödling. W 1906 został mianowany na stopień podporucznika. Od 1 października 1907 do 30 kwietnia 1908 kształcił się w słynnej wiedeńskiej Szkole Jazdy Konnej. 18 sierpnia 1908 został przydzielony do 32 (później 30) Pułku Artylerii Polowej we Lwowie. W 1911 awansował do stopnia porucznika.

W czasie I wojny światowej dowodził baterią w macierzystym pułku. 26 sierpnia 1914 został ranny. W latach 1915-1916 był dowódcą kompanii w Wojskowej Akademii Artylerii w Traiskirchen pod Wiedniem. W 1915 awansował do stopnia kapitana. Następnie powrócił do macierzystego pułku, w którym kolejno pełnił funkcje: adiutanta pułku, dowódcy dywizjonu oraz II oficera sztabu pułku.

10 listopada 1918 zgłosił się do służby w Wojsku Polskim. Początkowo pełnił funkcję delegata wojskowego w Misji Specjalnej w Jugosławii i na Węgrzech. Od 1 kwietnia do 20 maja 1919 dowodził dywizjonem w 6 Pułku Artylerii Polowej, a od 20 maja 1919 do 30 kwietnia 1920 był szefem Sekcji Artylerii Oddziału I Naczelnego Dowództwa. W czasie wojny polsko-rosyjskiej 1920 objął dowodzenie tworzącym się w Grudziądzu 16 Pułkiem Artylerii Polowej. Był wówczas (w lipcu i sierpniu 1920) również dowódcą południowego odcinka obrony Grudziądza. Od 12 sierpnia do 31 października 1920 dowodził pułkiem na Froncie Północno-Wschodnim. Za walki o Horodec na Polesiu został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, a w późniejszych latach miasto nadało mu honorowe obywatelstwo. Po ukończeniu kursu informacyjnego dla wyższych dowódców w Toruniu ponownie został dowódcą 16 Pułku Artylerii Polowej (do 21 października 1922).

Od 22 października 1922 do 15 października 1923 studiował w Wyższej Szkole Wojennej. Po ukończeniu studiów został szefem Sztabu Okręgu Korpusu nr V w Krakowie, a od lipca 1924 do września 1926 I oficerem Sztabu Inspektoratu IV Armii w Krakowie.

13 września 1926 został wyznaczony na szefa Samodzielnego Wydziału Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych, a następnie (od 14 kwietnia 1927 do 23 grudnia 1929) – szefa nowo utworzonego Departamentu Artylerii w tymże ministerstwie. W tym okresie prowadził pertraktacje o zakup moździerzy czeskiej firmy Škoda dla 1 Pułku Artylerii Najcięższej oraz doprowadził do ujednolicenia kalibrów armat (75 mm). Wyjeżdżał również do Turcji i na Węgry jako przewodniczący komitetu sprowadzenia do kraju zwłok gen. Józefa Bema.

W 1929 doszło do konfliktu między gen. bryg. Olgierdem Pożerskim a płk. dypl. Przedrzymirskim w sprawie zasadności użycia armat polowych do strzelań przeciwlotniczych. W wyniku tego konfliktu został przeniesiony na stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej w 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie (od 23 grudnia 1929 do 14 października 1931).

Wyróżniony przez marszałka Józefa Piłsudskiego w czasie gry wojennej, został 14 października 1931 mianowany na stanowisko dowódcy 30 Dywizji Piechoty w Kobryniu. 1 stycznia 1932 awansował do stopnia generała brygady. Po podjęciu decyzji w 1937 o rozbudowie artylerii, ponownie został mianowany szefem Departamentu Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych.

Źródło: wikipedia.pl

Anna Grazi
Sosnowiec 2007