logo
Kalendarium
Prolog
1-3 września
4-9 września
10-16 września
Po 17 września
Epilog
Armie
Wojsko Polskie
Wehrmacht
Armia Czerwona
Biogramy
Polska
III Rzesza
ZSRR
Pozostałe
Inne
Galeria
Teksty żródłowe
Słowniczek
Prezentacja
Kontakt

Czesław Młot-Fijałkowski

ur. 14 kwietnia 1892 Okalewie
zm. 17 kwietnia 1944 w Oflagu VII A Murnau

Generał brygady WP, uczestnik walk o niepodległość Polski w I wojnie światowej, wojnie polsko-bolszewickiej i II wojnie światowej.

W latach 1904-1912 uczęszczał do Szkoły Realnej w Skierniewicach. Tam złożył maturę. W 1909 wstąpił do tajnej drużyny skautowej. W latach 1912-1914 studiował na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu w Leodium w Belgii. W czasie studiów działał w Drużynach Strzeleckich. W 1913 został instruktorem, a następnie dowódcą kompanii i komendantem Okręgu V PDS w Leodium. Ukończył szkołę podoficerską i kurs oficerski w Nowym Sączu.

Od sierpnia 1914 do lipca 1917 służył w Legionach Polskich. Był dowódcą plutonu, kompanii i batalionu w 1 i 5 Pułku. Dowodzony przez niego pluton stoczył zwycięska walkę z Rosjanami pod Czarkowami. Po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie. 1 maja 1918 wstąpił Polskich Sił Zbrojnych. Mianowany dowódcą kompanii w 1 Pułku Piechoty. W lutym 1919 1 Pułk Piechoty został przemianowany na 7 Pułk Piechoty Legionów. Do października 1919 dowodził III batalionem tego pułku. Od 25 października 1919 do 1 lipca 1920 dowodził batalionem zapasowym 42 Pułku Piechoty, a od lipca do października 1920 był okręgowym inspektorem piechoty w Dowództwie Okręgu Generalnego Poznań. 9 października 1920 powierzono mu obowiązki dowódcy 13 Pułku Piechoty. Wymienionym pułkiem, od marca 1921 stacjonującym w Pułtusku, dowodził do 16 września 1926. Od września 1926 do lutego 1928 dowodził piechotą 26 Dywizji Piechoty. Od 28 lutego dowodził piechotą 7 Dywizji Piechoty. 28 stycznia 1929 mianowany został dowódcą 18 Dywizji Piechoty w Łomży. Obowiązki dowódcy dywizji objął 14 lutego 1929 i pełnił je do 20 lipca 1939. 23 marca 1939 generalny inspektor sił zbrojnych, marszałek Edward Śmigły-Rydz mianował go dowódcą Samodzielnej Grupy Operacyjnej "Narew".

W czasie kampanii 1939 dowodził SGO "Narew" od 1 do 12 września. Wieczorem 12 września przekazał dowodzenie gen. Zygmuntowi Podhorskiemu. Według autorów "Polskich Sił Zbrojnych w drugiej wojnie światowej" (tom I, część III, str. 85) przekazanie dowodzenia nastąpiło w wyniku załamania nerwowego generała po stracie 18 DP, którą przez wiele lat dowodził. Sam zainteresowany, w relacji ustnej spisanej przez mjr. Feliksa Liberta 17 lutego 1940 stwierdził Wydaję rozkazy dla 18 DP, aby szła na wschód, ale rozkazy nie doszły i dywizja poszła na południe i skończyła się pod Andrzejewem. W rezultacie udaje mi się połączyć obie brygady, nad którymi oddaję dowództwo gen. Podhorskiemu, gdyż moja rola skończyła się jako dowódcy grupy operacyjnej, a nie chciałem, aby było 6 kucharzy. Od 12 września do 5 października pozostawał w sztabie gen. Podhorskiego.

Od 6 października 1939 do śmierci pozostawał w niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagach: IV A Hohnstein, IV B Königstein, VIII E Johannisbrunn i VII A Murnau. W tym ostatnim obozie zmarł na zawał serca i został pochowany na tamtejszym cmentarzu.

Źródło: wikipedia.pl

Anna Grazi
Sosnowiec 2007