logo
Kalendarium
Prolog
1-3 września
4-9 września
10-16 września
Po 17 września
Epilog
Armie
Wojsko Polskie
Wehrmacht
Armia Czerwona
Biogramy
Polska
III Rzesza
ZSRR
Pozostałe
Inne
Galeria
Teksty żródłowe
Słowniczek
Prezentacja
Kontakt

Hans Frank Hans Frank

ur. 23 maja 1900 w Karlsruhe
stracony 16 października 1946 w Norymberdze

Jeden z przywódców III Rzeszy, z wykształcenia prawnik. Uczestnik nieudanego puczu monachijskiego w 1923. Członek NSDAP od 1927.

Po dojściu nazistów do władzy został ministrem sprawiedliwości Bawarii i stanu w rządzie Rzeszy. W latach 1934-1941 był prezesem Akademii Prawa Niemieckiego. W czasie II wojny światowej pełnił rolę gubernatora Generalnego Gubernatorstwa na okupowanych terenach Polski, a jego rezydencja mieściła się na Wawelu. Odpowiedzialny za eksterminację narodu polskiego i masowe zbrodnie na terenie Generalnego Gubernatorstwa oraz planowe niszczenie obiektów kulturalnych i dóbr materialnych w Polsce. Znany cytat z wywiadu dla Völkischer Beobachter, 6 lutego 1940: Gdybym o każdych siedmiu rozstrzelanych Polakach chciał rozwieszać plakaty, to w Polsce nie starczyłoby lasów na wyprodukowanie papieru na takie plakaty.

Hans Frank aprobował plany zniszczenia Warszawy jako stolicy Polski, zawarte one były w albumie zadedykowanym mu 6 lutego 1940 przez nazistowskich architektów, m.in. Huberta Grossa, określanym niesłusznie jako tzw. Plan Pabsta, który Frank nieopatrznie zostawił w swoim gabinecie na Wawelu podczas ucieczki z Krakowa. Plany te wraz dokumentacją zawierały 15 szczegółowych planów miasta z dokumentacją fotograficzną i tekstową, przewidywały zburzenie 95 % powierzchni zabudowanej Warszawy i zmianę charakteru miasta na prowincjonalne. Jest możliwe, iż Frank jako Generalny Gubernator, wiedział o dołączonych w 1942 do tego opracowania projektach Friedricha Pabsta - przewidujących wybudowanie w miejscu zburzonego Zamku Królewskiego w Warszawie Hali Kongresowej NSDAP (Parteivolkshalle)

W styczniu 1945 wobec zbliżającej się do Krakowa Armii Czerwonej Hans Frank uciekł przezornie do Bawarii, gdzie w miejscowości Neuhaus am Schliersee (obecnie dzielnica miejscowości Schliersee) urządził filię Generalnej Guberni w Polsce (Außenstelle des Generalgouvernements Polen). Z Krakowa zabrał, uprzednio zrabowane w Polsce, liczne dzieła sztuki, mędzy innymi dzieła Rembrandta, Rubensa oraz Leonarda da Vinci. Tamże został ujęty przez Amerykanów 4 maja 1945, przy czym dobrowolnie przekazał swój dziennik służbowy obejmujący 11.367 stron, w którym pedantycznie wyszczególnił swą działalność w Generalnym Gubernatorstwie i który później uzyskał duże znaczenie w procesie Norymberskim.Gdy prokurator cytował fragmenty przemówień i oświadczeń Franka zapisane w dzienniku, obrońca Franka - dr Seidl skomentował Na miłość Boską. Przecież ten człowiek mówił przez całe cztery lata.

Po upadku III Rzeszy został skazany za zbrodnie wojenne przez Międzynarodowy Trybunał Wojskowy w Norymberdze na karę śmierci przez powieszenie, wyrok wykonano 16 października 1946. W trakcie procesu oświadczył nagle że Tysiąc lat przeminie, zanim zatarta zostanie ta wina Niemiec, jednak po pewnym czasie właściwie je odwołał.

Podczas pobytu w więzieniu ponoć nagle się nawrócił na chrześcijaństwo. Nieustannie czytał Biblię, co miało również swoje odzwierciedlenie w jego listach do rodziny z owego okresu. Irlandzki mnich, Sykstus O'Connor, opiekun duchowy Franka, był pod wrażeniem świadectwa wiary byłego zbrodniarza. W noc przed egzekucją wyspowiadał go i udzielił rozgrzeszenia. Zaś następnego dnia towarzyszył w drodze do szubienicy. Ostatnie słowa Hansa Franka brzmiały: Chryste, przebacz!.

Źródło: wikipedia.pl

Anna Grazi
Sosnowiec 2007