logo
Kalendarium
Prolog
1-3 września
4-9 września
10-16 września
Po 17 września
Epilog
Armie
Wojsko Polskie
Wehrmacht
Armia Czerwona
Biogramy
Polska
III Rzesza
ZSRR
Pozostałe
Inne
Galeria
Teksty żródłowe
Słowniczek
Prezentacja
Kontakt

Fedor von Bock

ur. 3 grudnia 1880 w Küstrin (obecnie Kostrzyn)
zm. 4 maja 1945 w Oldenburgu

Niemiecki wojskowy, feldmarszałek.

W 1898 Fedor von Bock jako porucznik został przydzielony do V pułku. W 1905 został mianowany adiutantem zaś w dwa lata później adiutantem pułkowym. W 1910 został skierowany na dwuletni kurs do Sztabu Generalnego.

W czasie I wojny światowej von Bock pracował w Sztabie Generalnym. W 1916 awansował na stopień majora. W kwietniu 1918 został odznaczony Pour le Mérite. Po zakończeniu wojny w 1919 Fedor von Bock pozostał w Reichswehrze. Tam też 1 lutego 1929 został promowany do stopnia Generalmajor, zaś 1 lutego 1931 do stopnia Generalleutnant.

Na początku 1931 został mianowany dowódcą II Okręgu Wojskowego (jako ówczesny Generalleutnant), znajdującego się z siedzibą w Szczecinie. W 1934 roku utrzymywał się na stanowisku dowódcy 2 dywizji piechoty. W 1936 ożenił się z Wilhelminą von der Osten, która urodziła mu córkę. Jesienią 1936 podczas nowych zmian personalnych został mianowany dowódcą 3 Grupy Armii, która znajdowała się wraz ze sztabem w Dreźnie.

1 marca 1938 awansował na stopień Generalobersta. W 1938 podczas zajmowania Austrii przez wojska niemieckie został wyznaczony na głównodowodzącego wojsk interwencyjnych.

Fedor von Bock uczestniczył w agresji na Polskę w 1939 - był dowódcą Grupy Armii "Nord" nacierającej na Polskę z Prus Wschodnich i Pomorza. Walcząc w Polsce, po ciężkich bojach jego wojska opanowały "korytarz pomorski" rozbijając Armię "Pomorze" i "Modlin", na północnym Mazowszu. 8 września Bock wydał rozkaz, w którym nakazywał m. in. 3 Armii sforsowanie Bugu na odcinku Wyszków - Małkinia. Wojskom niemieckim zależało bowiem na jak najszybszym odcięciu drogi odwrotu oddziałom polskim. Po przełamaniu obrony nad Narwią skierował wojska w kierunku Brześcia nad Bugiem.

Dowódca utworzonej 3 października 1939 Grupy Armii "B", do której w maju 1939 włączono 18 Armię. Fedor von Bock dowodził tymi oddziałami podczas agresji Niemiec na Holandię i Belgię, nacierając wzdłuż granicy holenderskiej do Akwizgranu. W wyniku operacji zaczepnych rozpoczętych 10 maja 1940 jego wojska zajęły Holandię oraz współdziałając z Grupą Armii "A" zniszczyły siły aliantów w północnej Belgii. 5 czerwca 1940 jego wojska przełamały obronę francuską nad Sommą i zajęły Paryż, opanowując Półwysep Bretoński.

19 lipca 1940 został mianowany feldmarszałkiem. Po pokoju z Francją, wojska von Bocka obsadziły linię demarkacyjną na południe od Loary i w pasie nadmorskim po Pireneje. Już wiosną 1940 wraz z gen. Halderem Bock zaczął snuć plany zawarcia pokoju z Wielką Brytanią i Francją.

W 1941 von Bock uczestniczył w agresji na ZSRR - został mianowany dowódcą Grupy Armii "Mitte". Odnosił zwycięstwa w rejonie Wiaźmy i Smoleńska (dzisiejsza Białoruś). Za zdobycie Smoleńska Hitler obiecał mu przemianowanie tego miasta na Bockburg. 15 lipca Niemcy zdobyli Smoleńsk biorąc do niewoli 300 000 jeńców. 6 września 1941 Hitler w dyrektywie nr 35 polecił von Bockowi przygotowanie planu ataku na Moskwę. Von Bock zamierzał poprzez uderzenie jednostek pancernych z rejonu Duchowszczyzny, Rosławia i Szostki przełamać obronę radziecką.

Bitwa o Moskwę rozpoczęła się 30 września od uderzenia na Jampol - Głuchów - Putywl na kierunku Orła. O godzinie 6.15 2 października rozpoczęła się operacja "Tajfun". Następnego dnia po przebyciu 250 km 4 dywizja pancerna dociera do Orła. 5 listopada von Bock odwiedza Guderiana, aby dokonać przeglądu sytuacji. W końcu listopada 1941 na przyczółku na Wołdze rozpoczęto dalsze działanie na kierunku moskiewskim. 3 grudnia wojska niemieckie dochodzą do moskiewskiej pętli autobusowej mieszczącej się w miejscowości Chimki. Zatem pancerne zagony Hitlera stanęły w odległości 20 km od stolicy wielkiego ZSRR. Po klęsce niemieckiej armii pod Moskwą w dniu 19 grudnia 1941, został zdjęty ze stanowiska. Guderian podaje, że Bock ustąpił na skutek choroby z zajmowanego stanowiska 20 grudnia, a jego następcą został mianowany Günther von Kluge

W okresie od stycznia do lipca 1942 pełnił funkcję dowódcy Grupy Armii "Süd" (na to stanowisko został skierowany po śmierci von Reichenaua), lecz po poniesionych klęskach został ponownie zdjęty ze stanowiska. Jego następcą na tym stanowisku został mianowany Maximilian von Weichs. Od tego też czasu Fedor von Bock wycofał się z życia politycznego przechodząc w stan spoczynku.

Jeszcze przed 1944 spiskowcy za wszelką cenę starali się pozyskać osobę feldmarszałka, lecz on oświadczył, że nie weźmie udziału w żadnym puczu, który by nie cieszył się poparciem Himmlera i SS. Mimo tego został uznany przez sympatyków Hitlera za "zdrajcę". Zmarł 4 maja 1945 w Oldenburgu na skutek ran odniesionych dzień wcześniej w wyniku ataku brytyjskiego samolotu szturmowego.

Źródło: wikipedia.pl

Anna Grazi
Sosnowiec 2007